Játning: ég sakna þess að komast upp með að vera latur nemandi.

Ég sakna fyrstu fjögurra framhaldsskólaáranna minna. Þá gat ég verið löt. Sjáið til, ég get aldrei gert hlutina eins og aðrir. Það telst eðlilegt að fara á verknámsbraut og klára svo stúdentinn. Að gera það öfugt er ekki aðeins furðulegt, heldur einnig óhentugt. Ég kláraði stúdentinn á hinum venjubundnu fjórum árum, með miklu meira af einingum en ég þurfti, í miðjum sauðburði. Svo kom ég aftur um haustið og byrjaði á grunndeild rafiðna. Ég, sem öðlaðist eftirnafnið “víkingur” í framhaldsskóla útaf samnefndu áhugamáli, útskrifuð af tungumálabraut, lestrarhestur, stærðfræðihatari, áköf bókmenntaáhugamanneskja í meira en áratug. Hvað er ÉG að gera á braut sem er jafn full af stærðfræðiformúlum og rafiðnaðurinn? Ég hef spurt mig að þessu alla önnina. Ekki getað svarað því.

Sjáið til, í 4 ár komst ég upp með að vera löt. Sleppa því að læra. Það er mjög einfalt þegar stærstur hluti áfanganna inniheldur mikið af skriflegum einstaklingsverkefnum. Ég á auðvelt með að koma orðum að hlutunum þegar ég get fest þau niður á blað eða tölvuskjá. Það er alveg einstaklega auðvelt fyrir manneskju með svona hæfileika að sannfæra kennarana um að maður raunverulega viti hvað er verið að fjalla um. Ég flaug í gegnum alla íslenskuáfangana, félagsfræði, heimspeki, sögu, jafnvel jarðfræði eftir að skilaði inn svo skemmtilegri skýrslu úr ferðinni. Á einhvern ótrúlegan hátt skreið ég í gegnum stærðfræði, líffræði, eðlis- og efnafræði og jafnvel meiri líffræði, því að mig vantaði þéttari stundatöflu. Bara svona upp á djókið.

Svo núna þarf ég allt í einu að hafa fyrir náminu. Ég virkilega þarf að vita og kunna það sem kennarinn segir, ekki bara fram að næsta prófi, og viðnámin í rásinni verða ekkert auðreiknanlegri þótt ég skrifi ljóð um þau.

Kannski ég fari bara í HÍ og læri um Íslendingasögurnar. Þar get ég allavega fengið að bulla af hjartans list.

En ef til vill er þetta bara misskilningur hjá mér. Ég gæti hafa haft fyrir því að læra í einhverjum fögum. T.d. bókfærslu, sem ég kann svo gott sem ekkert í núna, ég átti það til að sitja á gólfinu með allt draslið dreift, að reyna að skilja kjarnann í þessu. Þýsku? Nei, ég var of löt til að læra hana, þrátt fyrir heilar 5 annir í þessu fagi. Kvöldinu fyrir líffræðiprófið eyddi ég í að læra allt um tíðahring kvenna, sem að sjálfsögðu var svo ekki spurt um. Ah, góðir tímar, góðir tímar.

Hvað um það. Þetta er víst fyrsta bloggið í háans herra tíð, og ég geri mér ekki grein fyrir öllu því sem hefur gerst í millitíðinni. Frá miðjum febrúar til enda októbers. Ég tók þátt í heilu leikriti, og eins og áður hefur komið fram útskrifaðist ég, sauðburður gekk sinn vanagang með venjubundnu veseni og skemmtilegheitum. Sumarið kom og fór, en eins og í fyrra eyddi ég þessu einnig á Hólmavík og líkar bara betur og betur við þennan stað eftir því sem ég kynnist honum meir. Núna á helginni skrapp ég þangað að horfa á m.a. yfirmann minn syngja í karókí-keppni og fór svo á ball með meistara Megas, Gylfa og Rúnari. Það kvöld var... sérstakt. Tveir nýjir ættingjar hafa fæðst, ég var í skírn hjá frænku minni á laugardag. En nú er ég komin fram úr mér. Eftir sumarið kom haust, smalamennskur og byrjun á einhverri þeirri undarlegustu skólagöngu sem ég hef upplifað. Ég er ein af þremur kvenkyns einstaklingum á grunndeild rafiðna, og ekki aldursforseti eins og ég óttaðist. Bróðir minn kynnti mig fyrir a Song of Ice and Fire, ég er búin að horfa á Game of Thrones þættina þrisvar sinnum og er byrjuð á fimmtu bókinni, a Dance with Dragons. Raunar byrjaði ég á henni fyrir hálfum mánuði, en þegar ég komst að því að Petyr Baelish kæmi ekki við sögu í henni missti ég þennan brennandi áhuga sem ég hafði í bókinni á undan. 

Meira hefur án efa gerst, en í staðinn fyrir að blogga hef ég reynt að koma með innihaldsríka og ljóðræna Facebook-statusa seinastliðna átta mánuði. Ekki sniðug hugmynd.

Þetta byrjaði svo vandræðalega.
Þú gafst frá þér,
ég bara stökk burt.
Svo skildi ég,
að, hei, kannski var þetta ekki svo slæmt.

Svo að ég kom og varð umvafin hlýju
og mér leið vel.
Ég sá aðeins þig.
Heimurinn hvarf
og þú varst það eina sem ég heyrði í.

Nú er orðið kalt á milli okkar.
Tíminn kallar.
Húð mín er krumpuð.
Þetta er nóg
og ég sný mér við og slekk á sturtunni.

Líka stutt blogg í dag, en það er bara til að láta ykkur vita að eftir klukkutíma verð ég (vonandi) sest upp í rútu á leið upp á flugvöll og þaðan ætla ég að koma mér til Kanarí-eyja með 40+ manns úr skólanum! (Útskriftarferð, þótt við séum ekki öll útskrifuð sem förum). Stefnir allt í að ég komist til útlanda fyrir tvítugt....

Hérna eru linkar á hluti sem mér finnast vera hrein snilld:

NEI, ég er ekki dauð úr öllum æðum enn!

Ég er orðin ástfangin af Waka Waka og Waving the Flag, mér er alveg sama um HM í fótbolta, en þessi lög eru nýju yndislegu uppáhaldslögin mín!

Annars nenni ég ekki að skrifa neitt hérna (hvað skyldi ég annars skrifa mikið þegar ég virkilega nenni því?) mér fannst það bara skandall að láta heilan mánuð líða án þess að blogga hérna, það er nóg búið að gerast. T.d. er sauðburður búinn, ég farin að vinna í öðru sveitarfélagi og húsnæði Kaupfélags Króksfjarðar er komið aftur í notkun, núna undir hanverks- og nytjamarkað sem ég hvet alla til að kíkja á. (Opið á helgum frá 14-18, man ekki með föstudaga). Það er komið á hreint að ég er alltof lík mömmu minni. Stór hluti rollubænda í Strandasýslu hefur hitt foreldra mína, svo að ég hef lent í því að það komi einhver og spyrji: "Ert þú ekki dóttir Möggu og Begga? Ert þú að vinna hérna?" Og ég stari og muldra síðan "já... þekki ég þig?" Hvaða svör fæ ég? "Neinei, þú lítur bara alveg eins út og mamma þín."
Sem er ekki hið minnsta vandræðalegt.

En vitið þið hvað gerist á næstu helgi? ÍRSKIR DAGAR Á AKRANESI OG LOPAPEYSAN! Það er langt síðan ég hef verið svona spennt fyrir nokkrum hlut, ef frátaldar eru víkingahátíðir. Oooog vitiði hverjir eru að spila? Dikta og Sálin! Og Páll Óskar, en ég er ekkert spennt fyrir honum.
Annars nenni ég ekki að koma með meira en þessar örfáu línur, ég hef verið að handskrifa næstum stanslaust síðan átta í kvöld, með góðum árangri.

Svo er hérna byrjunin á ljóði:
Kaupfélög eru kyngimögnuð....

og það er ekki meira komið. Hvernig skrifar maður "kynngimagnað"? Kyngimagnað? Kinngimagnað? Bleh.

Ég tók mig til og horfði á Konung ljónanna um daginn, á ensku. Síðan varð ég forvitin og vildi vita hverjir töluðu fyrir þá. Þetta var æðislegur credit listi! Jeremy Irons talar fyrir Scar, James Earl Jones fyrir Múfasa og Rowan Atkinson fyrir Sasú! Þessar upplýsingar gerðu ensku útgáfuna ennþá æðislegri, ef það er hægt!
Síðan kláraði ég Harry Potter og Leyniklefann um daginn og var að enda við Fangann frá Azkaban. Þessar bækur eru æðislegar, það er svo langt síðan ég las þær að ég var búin að gleyma fullt af hlutum, haug af atriðum sem myndirnar höfðu klúðrað. Því miður er ég ekki með Eldbikarinn fyrir sunnan, svo að ég get ekki byrjað á honum fyrr en á morgun.

Ójá! Ég kemst í sumarfrí á morgun! Það er eitt íslenskupróf á morgun klukkan 9:00 til 10 eða hálf ellefu, fer eftir því hversu kvikindislegt prófið verður, svo þarf ég bara að klára að pakka niður og taka til í herberginu mínu. Það er reyndar auðveldara að segja það en að framkvæma, því að það litla sem sést í gólfið mitt er 1 og 1/2 metri frá dyrunum og að stólnum sem tölvan mín er alltaf á. Sú rönd er meðfram rúminu, þannig að ég kemst upp í það og aftur út. Helmingurinn af fötunum mínum er til fóta í rúminu, svo það gerist sjaldan að ég þurfi að teygja mig í þau sem eru á slánni. Hentugt, ekki satt? Já, og svo er skrifborðið upp við rúmið, þannig að ég get geymt fullt af hlutum þar. Verst með bókahilluna, en hún er hinu megin við blaða- og bókahrúgu og svo opnanlegi glugginn, en það þarf að komast yfir skrifborðið til að opna hann.

Engin af okkar rollum er búin að bera, en gemlingur sem Bára á eignaðist lambadrottningu um daginn. Gemlingurinn vildi hana reyndar ekki og hún var búin að liggja í einhvern tíma þegar hún sást, svo að hún fékk smá tíma uppi á kaffistofu vafin í ullarteppi upp við ofn. Núna hefur hún það ágætt og þótt að mamma hennar sé víst djöfulls bykkja, þá er hún hörkudugleg við að drekka, þrátt fyrir að hún sé algjör stubbur. Eða svo er mér sagt, ég hef ekki séð hana enn. Minnir síðan að skrautlegir tvílembingar hafi fæðst, en man ekki hvernig þeir eru á litinn.

Vissuð þið að kettir hrytu? Flumbri liggur allavega við hliðina á mér núna og hrýtur... kjánalegt. Samkvæmt dimmisjóni þetta vorið á ég að giftast honum, og ég veit ekki alveg af hverju. Ég held að ég hafi ekki komið með mjög marga statusa um hann á Facebook, en kannski hef ég minnst aðeins of oft á hann hérna. Í það minnsta er ég enn að hugsa um að búa til account í hans nafni á Facebook og skrá mig gifta honum.

Jæja þá. Núna er ég að verða uppiskroppa með efni, og þetta er miklu styttra blogg en venjulega, sýnist mér. Svona lagað gengur ekki. Ég gæti komið með langa lýsingu á því hvað mig dauðlangar að vera búin í íslenskuprófinu og komin heim, helst út í fjárhús. Þetta er líklega seinasta bloggið mitt í einhvern tíma, tölvur missa einhvernveginn sjarmann þegar maður er kominn út í sveit. Eeeen ég þarf að athuga thatguywiththeglasses.com reglulega, póstinn minn og Facebook, svo að það fyllist ekki allt. En núna er ég orðin alveg tóm. Hvernig er það samt, lofaði ég ekki ljóði með hverju bloggi?

Orð sem að flækjast,
setningar sem sækjast,
raddir sem öskra,
fólki sem blöskrar.
Hver er vandinn?
Hann er áhyggjum haldinn,
hann er óttalegt grey,
kann ekki að segja nei,
hann grætur á kvöldin
þegar sorgin tekur völdin.

(Vá, meira að segja rím í þetta skiptið!)

Titillinn er nafn á einum besta Buffy-þætti sem hefur komið! (Þegar þetta er skrifað er ég reyndar bara komin upp í þátt 15 í 6. seríu, en ég er nokkuð viss um að það eigi ekkert eftir að slá þetta út). Þetta er söngleikur. Spike syngur. Giles. Tara. Anya. Xander. SPIKE syngur! Það kjánalegasta? Þetta eru æðisleg lög! Ég fann þau á YouTube og er búin að raula með þeim síðan í gærkvöldi. Skyldi vera hægt að kaupa diskinn einhvers staðar... allavega, þetta eru góð lög, með skemmtilegum texta og góðri laglínu, þau eru grípandi og festast í hausnum á manni. Sem að reyndar má deila um hvort að sé kostur eða galli, en mér líkar það.

Núna hef ég fengið 70262 flettingar frá upphafi, 115 af þeim í dag. Ah, þessi óþægilega tilfinning sem er mitt á milli þess að vera gleði yfir því hversu margir skoða síðuna og óhugur yfir því nákvæmlega hverjir það gætu verið. Það verður ráðgáta enn um sinn, þangað til ég verð það fær hakkari að ég get hakkað mig inn í tölvur allra þeirra sem skoða síðuna.
Það gerist ekki á næstunni, ég kann ekki það mikið á tölvur, engan veginn.

Jæja, næstu þrjár vikur verða áhugaverðar. Og ég mun deyja úr stressi og kvíða. Mögulega nettu taugaáfalli líka, maður veit aldrei. Núna gætuð þið verið að velta því fyrir ykkur af hverju ég ætla að deyja úr svona kjánalegum hlutum (það eru til fáránlegri hlutir, eins og að deyja úr dauða. Spyrjið bara Rincewind), en það er af því að skólablað FVA/NFFA kemur mögulega út núna í apríl, auk þess þarf ég að skila inn ritgerð sem átti að skila fyrir páskafrí, klára eina bók, læra fyrir franskt málfræðipróf, gera verkefni úr frönskum texta, finna aftur gólfið í herberginu mínu, sofa, skrifa smásögu fyrir íslensku... ég er að gleyma einhverju. Vissuð þið að það eru bara 24 tímar í deginum og 7 dagar í vikunni? Þetta kemur mér alltaf jafn mikið á óvart og pirrar mig alltaf jafn mikið að uppgötva. Ah, það er lygi, stundum er það æðislegt, t.d. þegar maður er búinn að vinna 10 tíma á dag í 2 mánuði og svo kemur í ljós að sumarið er búið og það er byrjaður skóli.

Ég er hætt við að útskrifast um næstu jól, þó ég viti reyndar ekki einu sinni hvort ég var búin að segja það hérna að það var planið til að byrja með. Reyndar ætlaði ég fyrst að gera þetta á fjórum árum, síðan kannski bæta einni önn við og læra ennþá meira, síðan styttist það í þrjú og hálft ár, en það er aftur komið í fjögur ár, sem mér lýst bara mjög vel á. Hefði ég ákveðið það aðeins fyrr hefði ég kannski sleppt einum áfanga núna og þar með væru meiri líkur á að andlega heilsa mín væri aðeins stöðugri.

Páskar komu og fóru með öllu tilheyrandi, kökum, páskaeggjum, mat, fermingarveislu og fólki. Manneskjan sem á æðislegasta afmælisdag í heimi (Júlía) bauð til veislu annan í páskum, á Svarfhóli í Svínadal. Það var líklegasta það merkilegasta sem ég gerði í páskafríinu, annars fór tíminn í að telja úr kosningum FVA um hluti eins og "hár skólans" og "skipulagðasti kennarinn", borða páskaegg og skúffuköku, fara út í fjárhús og spila Neverwinter Nights (ég er komin í Luskan! Þetta er lame, ég er enn í 2.kafla).

Hverju meira get ég hent hérna út á alheimsnetið? Ég dó næstum úr kulda á fimmtudagskvöldið. Þetta var ekki svona "æi, mér er kalt, best að fara undir teppi og mér verður orðið sæmilega hlýtt eftir svona korter." Ónei. Ég var komin í ullarsokka, varmasokka, gallabuxur, langerma rúllukragapeysu, lopapeysu, trefil, húfu, þykkt teppi og var í litlu herbergi þar sem var kveikt á ofninum. Og ég var að farast úr kulda í nokkra klukkutíma! Það lagaðist ekki fyrr en ég hafði hálf sofnað í klukkustund, þegar ég rumskaði var mér orðið hlýtt aftur.

Ég er bara að tefja tímann með því að halda áfram að skrifa, því að þegar ég hætti þarf ég að fá sjálfa mig til að læra. Ah, eitt fyrst!
Þið sem fylgist með fréttunum ættuð að vita að það fórst flugvél með forseta Póllands ásamt 67 (minnir mig) öðrum hátt settum embættismönnum og starfsliði. Það er talið að það hafi gerst vegna mannlegra mistaka, sem sagt, flugmennirnir klúðruðu. Getið þið ímyndað ykkur hvernig fjölskyldum þeirra líður við að heyra það? Að bróðir þeirra, pabbi, eiginmaður, sonur eða hvaðeina, ber ábyrgð á því að forseti Póllands dó, ásamt tugi annarra. Án efa ömurleg tilfinning, ég er fegin að geta ekki þekkt hana.

Þá er allt komið. Verði ykkur að góðu.

And we are caught in the fire
The point of no return
So we will walk through the fire
And let it burn
Let it burn

Rósir sem fljúga
niður af svölunum
og í fangið á þér
en þú lítur ekki upp
eða finnur lyktina af þeim
því að þú hefur verið dáinn
í of langan tíma.

Nei, ég er ekki í svona þunglyndu skapi, mig vantaði bara ljóð, sá kassa sem á stendur "Rosendahl" og datt í hug rósir.

Og tilkynning ársins: ÉG BREYTTI UM ÚTLIT Á SÍÐUNNI! Ég skal veðja nöglunum mínum upp á það að þeir sem stunda komu sína hingað fengu nett áfall! Ég hef ekkert gert í sambandi við útlitið hérna í nokkur ár.

Samkvæmt gömlu goðsögnunum er ekkert handan Purpurahafsins nema sjór. Þegar sjórinn endaði, byrjuðu stjörnurnar. Það segir sig sjálft, þegar þú horfir á sjó sem tunglið glampar á, að þar séu stjörnurnar geymdar. Þær þora bara ekki að rísa þar sem við getum séð þær. Þess vegna halda þær sig handan Purpurahafsins, Al-Amananhafsins, Soliahafsins og fyrir norðan ísbreiðurnar. Sjórinn hjá ísbreiðunum er svo kaldur að hann umbreytist stundum í græn ljós sem sjást bara þar. Sæfarar sem fara langt út á Soliahaf segjast hafa séð svona ljós þar, en þeim er ekki trúað, heldur er talið að þeir hafi séð ofsjónir. Grænu ljósin eiga heima í norðrinu, hjá Skuggafólkinu.
En ef ekkert er handan Purpurahafsins nema stjörnurnar, af hverju var þá þetta forna virki reist hérna, á ystu nöf og austasta hluta keisaradæmisins? Það eru engar sögur til um óvini sem þurfti að verjast á þessu svæði, þeir sem voru á virkinu á Sjáandanum höfðu fínt útsýni yfir mögulega óvini úr öllum áttum, þó sérstaklega norðri og vestri. Þar sem Ægishöllin er núna var eitt sinn virki sem hafði umsjón með vesturströndinni. Og Maldva er í suðri, en það er eina ríkið sem keisaradæmið hefur átt í erjum við seinast liðnar aldir. Þrátt fyrir alla herkænsku færi enginn Maldvabúi að hafa fyrir því að sigla meðfram austurströndinni til að ráðast á keisaradæmið, fyrst þyrfti að komast fram hjá skerjum og klettadröngum, eða sigla enn norðar og lenda í margra kílómetra mýri. Þetta virki er ekki rétt staðsett fyrir þannig árás, það þyrfti að vera mun sunnar!
Nei, ég skil þetta ekki. En núna hef ég ef til vill eitthvað að gera meðan ég er hérna.

Héðan í frá ætla ég að koma með ljóð, smásögu eða hluta úr stærri sögu í byrjun hvers bloggs. Nema bloggið eigi að vera mjög stutt. Eina ástæðan fyrir því að ég er að blogga núna er sú að ég þarf að deila með ykkur sjokkinu mínu: það eru 207 manns búnir að fara inná þessa síðu þegar þetta er skrifað. Á sunnudaginn höfðu 68001 manns farið hingað frá upphafi, og núna eru það 68513 manns. Hversu margir skyldu hafa farið hingað í gær? Hm... það er spurning sem að mér er næstum því alveg sama um.

En þar sem stór hluti af fólki með of mikinn frítíma kemur hingað, þá ætla ég að hafa ofan af fyrir því á einn eða annan hátt. Líklega einn hátt, og það er með því að skrifa kjánalega hluti hérna sem þið getið hrist höfuðið yfir og flissað pínulítið. T.d. get ég sagt frá nýjustu uppáhaldssíðunni minni www.cracked.com en bróðir minn er búinn að hanga inn á henni í nokkra mánuði, jafnvel ár. Ég hef enga hugmynd um það.
Vitiði, það er gífurlegur munur á því að fá að skrifa hérna og þegar ég er í UTN103 í skólanum. Þar er ég með bók sem ég skrifa upp úr og plötu yfir lyklaborðinu svo að ég líti ekki á það. Hvað er það besta við þessa tíma? Jú, ég er ofvirk á lyklaborð (hefði átt að halda áfram í píanónámi!) svo að ég er búin með þær vélritunaræfingar sem þarf! Jibbíjei! Hvað þýðir það? Frí á föstudaginn, í fyrsta tíma! Auk þess þarf elskulegur uppeldisfræðikennarinn minn að fara eitthvað þann föstudag, en UPP103 er annar tíminn minn, sem þýðir líklegast að ég fæ tækifæri til að sofa út og mæta í... tvo tíma. Hvað ég elska föstudaga og viðhorf kennara til að losna sem fyrst við okkur!

Jahérna, þá er ég líklega búin með upphrópunarmerkja kvótann fyrir þetta blogg. En ég var að tala um að sofa út, þá má nota upphrópunarmerki. Almáttugur hvað þetta er leiðinlegt orð að skrifa.

En jæja. Kennararnir hafa ákveðið að hella yfir okkur stuttum ritgerðum og verkefnum sem á að skila í þessari eða næstu viku og allir virðast standa í þeirri trú að við göngum einvörðungu í skólann til að vera í tímum hjá þeim. Þ.e.a.s. í einum áfanga. Sem þýðir að kennararnir telja sig mega hella eins miklu heimanámi yfir okkur og þeim lystir.
Nei, þetta er reyndar djöfullsins kjaftæði í mér og leti, ég er bara allt of óskipulögð til að höndla þetta. Hjálpar reyndar ekki til að þegar ég kem heim úr skólanum er ég gjörsamlega uppgefin á líkama og sál. Það fór að gerast núna í þessari viku (eða seinustu? Man það ekki...) og ég skil ekki af hverju. Ég hef ekki breytt mataræði mínu eða venjum. Þ.e.a.s. ég hef engar venjur til að breyta, nema að gefa Flumbra teskeið af blautmat á morgnana.

Æi, vitið þið hvað? Ég er að hugsa um að fara að sofa. Ég er með rennandi blautt hár (hvers vegna get ég ekki lært að fara í sturtu löngu áður en ég fer að sofa? Er ég að biðja um úfið hár?) og þarf að gera fullt af leiðinlegum verkefnum á morgun. Ah, eitt að lokum: hefur einhver þarna úti áhuga á því að styrkja skólablað FVA? Ef svo er, hafið samband við mig!

P.s. útaf titlinum: nafn á eldgömlu ljóði eftir mig. Er reyndar frekar stolt af því, þótt ég segi sjálf frá.

Þú skuldar mér minningar.
Viltu gefa mér þær aftur?
Þú skuldar mér minningu,
um fólk og staði.
Þú skuldar mér minningu,
hugmyndir og ljóð.
Þú skuldar mér minningu,
gömul verkefni og ást.
Þú skuldar mér minningu,
myndir og orð.
Þú skuldar mér minningar,
svo láttu laga harða diskinn minn!

Ég lánaði Heklu flakkarann minn um daginn til að hún gæti skoðað kvikmyndirnar sem ég á þar. Ég fór svona að pæla í því hvað ég yrði brjáluð ef hann myndi eyðileggjast, en ég myndi líklegast deyja ef tölvan mín og hann myndu hrynja. Af hverju? Af því að í tölvunni minni og á flakkaranum eru ljóð, sögur, sögubútar síðan ég var 10 ára (tók af Floppy diskling inn í gamla tölvu heima og lét svo í þessa), myndir, skólaverkefni og ég veit ekki hvað og hvað! Það yrði minn eigin, persónulegi heimsendir.

Hvað um það. Ég gekk upp á Úlfarsfell áðan. Það var ekki að eigin frumkvæði sem að ég vaknaði fyrir 9 í morgun og fór þangað, mér líkar við að ganga en svona lagað myndi ég aldrei gera! Kannski Akrafjall á sunnudagsmorgni... allavega. Þetta var í útivistarhópnum í íþróttum. 4 ferðir og 3 einingar, alls ekki slæmt, þar af var ein skautaferð sem ég held að ég hafi verið búin að bulla um hér. Flemming (sem að slóst í för með okkur, ég veit ekki hvað fær kennara til að fara út að ganga með nemendum sem eru ekki einu sinni í þeirra eigin tíma!) sagði mér að hún Sofie væri að koma í heimsókn í vetrarfríinu sínu. Sofie er líklegast eini dönskukennarinn sem hefur virkilega kennt mér, óbeint. Hún er dönsk svo að það var annað hvort að klóra sig í gegn með sinni eigin dönsku tungu eða tala ensku, en það var ekki litið vel á það. Ástæðan fyrir því að Flemming var að segja mér að hún væri að koma (hann kennir í rafiðnaðardeild og ég get ekki sagt að ég sé tíður gestur það) var sú að í seinustu vikunni okkar í dönsku fórum við upp í skóla um kvöld, einhverjir búnir að baka, og fluttum fyrirlestra um áhugaverða hluti í Danmörku. Þetta voru mun lifandi fyrirlestrar en oft áður og við fengum okkur kökur, kakó og kaffi í leiðinni Góðir tímar. Sofie hafði boðið honum og Gyðu, ég man ekki hvort að fleiri kennarar létu sjá sig, en okkur kveið öllum fyrir því hverjir kæmu! Ah... góðar minningar um Marinó og Jobba að telja upp hljómsveitirnar sem hafa spilað á Hróarskeldu... minnir að það hafi verið helmingurinn af fyrirlestrinum þeirra

Nóg af tilgangslausum útskýringum? Svei mér þá, já! Mér er skapi næst að stroka þetta allt út, en það hafa 47 komið inn á þessa síðu í dag, svo eitthvað hlýtur ykkur að vanta að gera. Þannig að ég ætla að segja ykkur frá Úlfarsfells-förinni eins og þetta væri frásögn sem ég væri að skila Leó í ÍSL283 (ég sakna þess að vera í þeim áfanga).

Snemma á laugardagsmorgun reif ég mig upp, smurði mér brauðsneið og týndi saman ullefrotté, húfu og nokkur pör af sokkum. Af hverju? Af því að ég hafði ákveðið að innsigla örlög mín með því að fara í útivistarhópinn í íþróttum. Samkvæmt gluggaveðurspánni var rigning úti. Nah, segjum skúrir, því að rigningin kom ekki fyrr en við vorum lögð af stað. Ég og nestið mitt röltum upp í skóla, þar sem einhverjir ferskir og hressir nemendur, auk kennara, voru þegar mættir. Mér til mikillar ánægju var ég ekki seinust, því að það er alltaf svo óþægilega vandræðalegt. Hvað um það, þegar allir, eða svo til, voru mættir, var komið að því að húkka sér far með einhverjum. Ég vissi að ég myndi svitna í þessari ferð svo að það kom ekki til greina að fara með einhverjum sem færi ekki beint aftur á Akranes. Með hverjum endaði ég? Ekki hugmynd, en hún er litla systir stelpu sem var með mér í dönsku hjá Sofie! (Ah, tilviljanirnar í þessum litla og ágæta heimi). Þannig að við sátum í tiltölulega vandræðalegri þögn frá Skaganum og upp í Úlfarsfell, en þá gat ég verið með mína eigin vandræðalegu þögn innan um alla hina í hópnum. Nei, ég lýg því nú, ég sagði ef til vill 10 setningar á leiðinni upp eftir.
Annars, ekki má ég fara fram úr sjálfri mér! Fyrst tókum við hring í skógræktinni, sem var ágæt upphitun fyrir það sem koma skyldi. Eftir þennan tiltölulega óhringlaga hring lá leiðin upp á við, í u.þ.b. 70° halla, ásamt möl og mold. Það var ágætt, og ég sprengdi mig næstum á því. Þaðan lá leiðin einnig upp á við, en í aðeins minni halla en mun meiri möl og mold, auk nokkurra grjóthnullunga og mýrar. Reyndar gerðist ekkert markvert, við biðum hjá einni vörðu eftir einhverjum sem voru ekki alveg jafn fljótir á sér og restin, önduðum, héldum svo áfram. Kennararnir, Anna og Flemming, komu seinust því að við nemendur fórum beinustu leið yfir mýri og leðju, í stað þess að fara veg og mögulega enda með aðeins hreinni skó. Uppi á aðeins stærri vörðu var tekin hópmynd þar sem Anna undirstrikaði það hversu illa henni líkar við lýðræði (og nemendur? Nei, svona lagað má maður ekki segja á netinu!) og svo máttum við fara til baka. Ég reyndi að snúa á mér ökklann og hálsbrjóta mig með því að bruna beint niður frá stóru vörðunni, en lifði það af. Síðan gekk ég áfram án þess að vera alveg viss um í hvaða átt ég átti að fara, ég var nefnilega næstum orðin áttavillt. Ég meina, ég var ekki alveg viss hversu mikið til vinstri eða hægri ég þurfti að vera til að komast á réttan stað niður í skóginn.
Ekkert er hægt að segja um útsýnið því að það var þoka yfir flestu, en þarna er án efa fallegt útsýni í góðu skyggni. Í lokin var yndislegt að koma aftur í skóginn, því að það hafði verið rigning á leiðinni og lyktin af trjánum angaði um allt! Hefði ég verið á mínum eigin bíl hefði ég rölt þarna um næsta klukkutímann og villst því að ég er of lítil til að sjá yfir trén. Heim var haldið og ætlaði ég svo sannarlega að skella mér í almennilega sturtu þegar ég kæmi mér upp á þriðju hæð. En nei, mér er ætlað að lykta illa. Eina heita vatnið í íbúðinni kemur úr baðvaskskrananum. Það var miði á útidyrahurðinni niðri sem á stóð að einhverjar truflanir yrðu á heita vatninu 12. febrúar milli ?? og til 16:00. Í dag er 13. febrúar. Þannig að, ég sit fyrir framan tölvuna, Flumbri sofnaður eftir æðiskast, skórnir mínir útataðir í mold og ég lykta enn af svita, þreki og tárum.

Þannig fór nú það. Ég bið að heilsa!

Stutt blogg, enda er ég alveg að fara að sofa. Vaknaði fyrir sjö í morgun til að vera mætt í skóla korter í átta um morguninn, svo að hægt væri að skella sér á skauta með íþróttahópnum. Í fyrsta skipti á ævinni var ég stödd á skautasvelli þar sem ég þurfti ekki að sveigja framhjá sköflum eða.. rispum... klakarendur, fer í gegnum ísinn... rendur... gljúfur... þar á milli... orðið kom upp rétt áðan, ég ætlaði að stroka þetta út en þá var það horfið... sprunga! Textinn er meira lifandi ef ég stroka ekki út svona vangaveltur um orð. Já, á skautasvelli þar sem ekki voru snjóskaflar eða sprungur og engin hætta á að lenda ofan í vök eða á grjóti. Það var tilbreyting og hjálpaði til, en á móti kom að maður gat ekki lagst á ísinn og reynt að sjá til botns. En það var heldur engin ískaldur vindur, það var líka plús. Mér finnst samt meiri fílingur í að skauta úti, meira að sjá og skoða, erfiðara að skauta. Ég segi þetta ef til vill bara af því að ég er svo vön því að skauta úti.

Hvað um það. Af öllum mínum minningum er ein sem að skýtur upp kollinum reglulega. Ég var að horfa á sjónvarpið, fyrir kannski 10 árum, og held að þetta hafi verið heimildarþáttur. Það var allavega einhver maður að tala eins og þeir gera í heimildarmyndum um t.d. tónlistarmenn, hann hafði einhvern ógreinilegan bakgrunn fyrir aftan sig og talaði. Ég veit ekki um hvað þetta var, hver þetta var eða nokkuð annað í þeim dúr. Það eina sem ég man er að hann var að tala um að konan hans hafði dáið og hann var alltaf að leita að ilmvatninu hennar. Svo einn daginn gekk einhver kona framhjá honum sem lyktaði eins og konan hans, hann fór til hennar og spurði hana út í ilmvatnið sem hún var með "and she told me it was her shampoo". Þessi eina setning á ensku bergmálar í höfðinu mínu. Ég prufaði aðeins að googla þetta, en er dauðþreytt og nenni ekki að skoða niðurstöðurnar náið. Ef einhver þarna veit úr hverju þetta er, þá má láta mig vita. Mér finnst mjög pirrandi að hafa þessa einmana setningu í minningum mínum án þess að hafa hana í nokkru samhengi.

Og titillinn er gullfallegt lag úr Hnotubrjótnum.

Í dag stóð ég sjálfa mig að því að raula titillagið úr Harry Potter myndunum. Það tók enginn eftir því. Líf mitt er venjulegt...

Hverjir þarna úti lesa MyLifeIs-- síðurnar? Alveg síðan ég sá Klöru á FMyLife hef ég fundið fleiri og fleiri svona síður. Mér finnst einkar gaman að því að útbúa lista, svo að þið fáið hér einn slíkan (einnig hef ég ætlað mér að skrifa á virðulegri hátt en ég er vön í þessu bloggi, til heiðurs hinni íslensku tungu):
FMyLife - Fuck My Life. Fólk segir frá hlutum sem það skammast sín fyrir eða eitthvað kjánalegt sem það hefur lent í. Það sem er vinsælast er manneskja sem komst að því að fjölskylda hennar hafði haldið upp á afmælið hennar á vitlausum degi í einhver 15-20 ár.
MyLifeIsAverage - byrjaði sem voða venjuleg síða, með óáhugaverðum hlutum eins og "Í dag fékk ég mér súpu". En núna eru það hlutir eins og "Today, I was in a store pretending to be a mannequin. I saw a little girl running around as her mom tried to leave, yelling, "I haven't said goodbye to everyone!" She proceeded to run down the line of mannequins, hugging them all. When she got to me, I hugged her back. I've never heard anyone scream so hard. MLIA". Það var líka eitthvað um kærustupar þar sem stelpan tók alltaf tilhlaup upp í rúmið þeirra og þegar strákurinn fór að spyrja hana út í þetta sagði hún að hún vildi ekki að skrímslið undir rúminu næði henni. Hann hló bara og gekk að rúminu. Kötturinn hennar stökk undan rúminu og klóraði hann í fæturnar. Strákurinn hafði víst aldrei öskrað svona hátt.
(MyLifeisG - My Life is Great. Þessari síðu var lokað seinast þegar ég reyndi að fara inn á hana. Ég veit ekki af hverju. Þarna var fullt af hlutum frá fólki sem að hafði upplifað eitthvað æðislegt í lífi sínu.)
AverageWizard - er eitthvað sem Harry Potter nördar eiga eftir að dýrka. T.d. "Yesterday I wrote my friend a note that said, "The Chamber of Secrets has been open. Ememies of the heir beware." and planted it in her binder. She opened it in English and screamed. MLIM." (My Life is Magical) Fullt af hlutum sem tengjast Harry Potter bókunum á einn eða annan hátt. Ég er alvarlega að hugsa um að skrifa tilvitnunina úr Leyniklefanum á spegilinn á kvennaklósettinu, en er ekki viss um að það væru margir sem skyldu brandarann. En það má alltaf reyna... hm...
GivesMeHope - von er eitthvað það stórkostlegasta sem til er í lífinu. Ég held að þetta sé eitthvað sem er innbyggt í allar lifandi verur, von um betra líf, von um að lifa, von um að hitt eða þetta gerist, þannig að ég tel þetta með öflugri tilfinningum okkar. Það sem stendur á þessari síðu, hvort sem það virkilega SÉ satt eða ekki, gefur manni von um að við séum ekki bara lúsablesar og illmenni sem að höfum tekið jörðina undir okkur.
MyLifeIsTwilight - Ójá. Það er búið að gera Twilight síðu og hjálpi mér, hryllingurinn sem fer þar um! "Today, my boyfriend bit me. I did not turn into a vampire so I dumped him" og "I have a life-sized cardboard cutout of Edward in my room. When I saw New Moon again I bought an extra ticket and had Edward sit next to me. Best date ever. MLIT".  Það sem er sagt á AverageWizard er kannski kjánalegt, en ÞETTA ER BARA EINMANALEGT! Ég er svo innilega að vona að fólk sé að grínast með þetta, því svona lagað er ekki heilbrigt. Kynslóðin sem elst upp við Twilight bækurnar og myndirnar... tja, segjum bara að ég ætli að vera sammála þeim sem halda að heimsendir sé í nánd.
Einhverju er ég að gleyma, en ég veit ekki hverju. Hvað um það, þær síður koma seinna.

Hvað hefur gerst síðan seinasta blogg kom hingað? Án efa margt og mikið. Ég er búin að klára þrjár bækur, the Collector fyrir ensku, Ávítarastríðið sem ég fékk hjá Elísabetu og Úngfrúin góða og húsið sem á að lesa fyrir íslensku. Ég þurfti ekki að klára skólabækurnar í þessari viku, ég var bara að hita upp fyrir Loftkastalann sem hrundi. Ég hef verið að leita að þessari bók í tæpa viku (enginn gat lánað mér hana) þangað til hún kom loksins í Pennann í gær. Ég er voða fegin því að vera búin með hinar þrjár, þá eru þær ekki að trufla mig. Æi, já. Stóð ekki hérna fyrir ofan að hér ætti að vera gott og virðulegt tungumál? Gleymum því. Aftur í gamla góða blablabla gírinn. Stundarskráin er á góðri leið með að festa sig í minni mínu, og af öllum hlutum í heiminum hef ég lent í uppeldisfræði! Á eftir því á "ég trúi því ekki að ég sé í þessum áfanga" listanum er UTN, sem ég veit ekki alveg hvað stendur fyrir (upplýsinga og tölvunýting?) en þar er okkur kennt á Word, Excel og erum með vélritunaræfingar. Fyrir manneskju sem tókst að skrifa 90 orð á mínútu í 9.bekk er þetta seinast nefnda mikil skemmtun. Af hverju spila ég ekki lengur á hljómborð/píanó? Ég væri stórkostlegur píanisti með þessa fingur! En auðvitað er lyklaborðið minna en hljómborðið, svo að ef til vill er það ekki að marka. Hvað um það, ég má alveg við því að læra meira á Word og Excel, það var eina ástæðan fyrir því að ég skráði mig í UTN og tók út jóga. Sakna þess samt að vera í jóga,  þetta eru yndislegustu tímar sem völ er á!
Meira úr skólanum? Tja, var ég búin að minnast á ritgerðina sem ég skilaði inn í sögu og skrifaði á tveimur dögum? Ég hef lækkað. Ég fékk 8,5 í staðinn fyrir gömlu góðu níuna sem hefur fylgt mér í ritgerðum í sögu. Sem sagt, ég þarf alveg þrjá daga til að gera ritgerð upp á 9, annars lækka ég um 0,5. Svakalegt, ekki satt? Og jú, ég er að monta mig. (Í það minnsta viðurkenni ég það).

Elskulegur bróðir minn er búinn að láta mig fá fullt af gömlum tölvuleikjum (DOS, við höfum aldrei eytt peningum í Nintendo eða PlayStation eða eitthvað í þeim dúr) sem ég reyni að spila EKKI þegar ég á að læra. Það er bara þessi nostalgía. Ég hef aldrei klárað einn einasta- bíddu! Jú! Ég hef klárað Shadowlords. Ah, þegar ég tala um tölvuleiki, þá er ég ekki að meina eitthað eins og Bubbles eða Solitaire, heldur leiki sem hafa vott af plotti eins og Neverwinter Nights, Harry Potter, Frogger (hann er kannski ekki með plott, en mér finnst meira varið í Frogger en Minesweeper), Commander Keen eða Lost Vikings, bara til að hafa það á hreinu. Hvað var ég að tala um? Já, einmitt, nostalgía og tölvuleikir. Ég spilaði aldrei nógu mikið af tölvuleikjum til að geta klárað einn einasta nema Shadowlords. Ekki einu sinni Harry Potter! (Reyndi að spila hann aftur fyrir ári síðan... gat heldur ekki sigrað Voldemort þá... mér leið kjánalega). Núna gæti þetta breyst. Ég væri alveg til í að geta litið á einhvern leik og hugsað "jahá. Þennan hef ég klárað" jafnvel þótt það sé ekki nema Aladdín. Sem minnir mig á það, ég ætti að athuga hvort að það hafi verið hægt að savea/vista/geyma hann svo að ég þurfi ekki að spila þetta allt í einum rykk. Það er nefnilega leikur sem ég GÆTI klárað, þótt að hann sé aðeins öðruvísi en sá sem ég spilaði þegar ég var lítil. Ég veit það því að það sem sýnir heilsu, epli og gimsteina er á öðrum stað.

Nördinn í mér er alveg að taka yfir. Aftur. Ég hef ekki verið svona mikill nördi í nokkur ár, ekki síðan Fenecca Crock átti sína lífdaga. Núna sit ég allan daginn og hlusta á lögin úr Harry Potter myndunum, sem eru svo mikil og einlæg snilld að ég get engan veginn fengið nóg! Þetta eru svo falleg lög og svo full af tilfinningum. Reyndar minna sum þeirra mig á Draumasteininn, sem gæti útskýrt hvers vegna ég elska þau svona mikið. Það heyrist líka greinilega hvernig tónlistin breytist milli mynda, verður myrkari og þyngri. Fyrsta myndin er eiginlega bara glaðleg lög, enda er það í takt við bókina sjálfa, sem ég var svo dugleg að lesa í jólafríinu. Var viku þegar ég fékk hana fyrst í hendurnar og fannst það mikið afrek. Núna var ég nokkra klukkutíma.

Talandi um lestur og tíma. Ég var 75 mínútur að lesa mína fyrstu Laxness-bók, Úngfrúin góða og húsið, en hún var 121 bls. Afrek eða bara kjánalegt? Ekki hugmynd.

En núna ætti ég að koma mér í sturtu, læra, borða og fara svo á kaffihúsakvöld. Ah, já, og hlusta áfram á Top 100 of Classical Music.

Ég bloggaði ekkert í desember, sýnist mér. SKANDALL!
Nah, varla. En talandi um skandal, getur einhver útskýrt fyrir mér út á hvað Icesave-lögin ganga? Veit það einhver? Því að mér finnst mjög áhugavert að sjá fólk á Facebook skrá sig í hópa sem segja að Ólafur ætti ekki að skrifa undir (sem hann er reyndar búinn að framkvæma) og svo annar hópur sem segir að hann ætti að segja af sér fyrir að gera það ekki. Fólkið sem skráir sig í þessa hópa... tja, sumt hefði ég getað svarið að vissi ekkert um stjórnmál. Það á hvort eð er allt að fara til andskotans, alveg sama hvaða beygju við tökum. En allavega er ég nokkuð viss um það að stór hluti þeirra sem að skráðu sig á InDefence hafi bara gert það til að vera geðveikt kúl og á móti því sem ríkisstjórnin var að samþykkja. En hvað veit ég, kannski eru bara allir farnir að fylgjast betur með en ég. Ég fer aldrei á netið heima, það er svo mikið af þessum helvítis hreyfiauglýsingum sem að reyra niður hraðann á nettengingunni heima...

...en obbobbobb! Þetta er víst ekki lengur satt. Núna GET ég farið á YouTube, Facebook, ThatGuyWithTheGlasses, Vísir, MBL og DeviantArt! Heima. Ójá, það er komin nettenging heima hjá mér! Loksins, loksins. Þannig að nú þætti mér fínt að losna við GSM sambandið. Þá gæti ég verið mjög sátt.

Allt um það. Vel á minnst: gleðileg jól og gleðilegt nýtt ár! Svona mannasiðum má ekki gleyma. Ég er ekki búin að klára eina einustu jólabók enn sem komið er, en þetta er allt í vinnslu, trúið mér. Ég er að vinna í því að klára Dark Tower II, Terry Pratchett bækurnar mínar og Jóns, Ávítarabækurnar (sem ég myndi án efa dýrka ef ég væri bara nokkrum árum yngri eða ekki búin að lesa svona mikið af fantasíu) og allar hinar bækurnar sem ég eignaðist á undan og ætlaði að vera löngu búin að lesa.

Eins og er situr undirrituð við skrifborð og borðar Cheerios með fernumjólk. Og hvað þýðir það? Jú, ég er ekki lengur heima hjá mér. Skólinn byrjar á morgun. Ég er núna að skoða stundatöfluna á Innu og velta því fyrir mér hvort að það sé eitthvað annað en uppeldisfræði í boði fyrir mig þegar ég er í eyðu. Mér finnst ég nefnilega vera í of fáum tím, sérstaklega af því að þarna eru tveir íslenskuáfangar og ég hef rúllað mér gegnum alla íslensku hingað til, rétt eins og ensku og félagsfræði. Franska er það eina sem er erfitt þarna. Annars þarf ég að gera það upp við mig hvenær ég ætla mér að útskrifast. Ég gæti gert það næstu jól, en þá þarf ég að finna mér eitthvað að gera eftir áramót og taka líka marga áfanga seinustu önnina mína. En svo get ég líka bara haft það rólegt næstu þrjár annir, tekið bara miðlungs mikið af áföngum og haft fullt af eyðum. Þá kemur á móti að ég myndi útskrifast um vor, en í maí er tímatal sauðkindarinnar, svo að það minnkar líkurnar á því að ég komist í mína eigin útskrift. Kannski hleyp ég bara í gegn, fjárhúsarföt og allt. Það væri eftirminnileg útskrift!

Pff... ég ætla allavega að drulla mér upp í skóla, vopnuð iPod og bíða í nokkurra klukkutíma röð og athuga hvort hægt sé að bæta við áfanga á töfluna mína. Ef ekki, þá fer ég kannski bara í fjarnám í sumar.